Deze site functioneert beter en ziet er radicaal anders en beter uit in een browser die web standaarden ondersteunt. Bij gebruik van een dergelijke browser is dit bericht niet zichtbaar. Deze site is evenwel toegankelijk voor iedere browser of Internet device. Mocht u geen dwingende reden hebben om uw huidige browser te blijven gebruiken, bijv. een geldende bedrijfsstandaard, dan wordt u uitgenodigd een moderne browser te installeren door deze link te volgen.

Men and Words : Artikels
« Niet Zo Maar Zo! | Artikel Overzicht | Niet Zo Maar Zo! III »

:: maandag, 12 juli, 2004

Niet Zo, Maar Zo! II

Ik zat vrij recent in een discussie met twee mannen, een daarvan mijn partner en de ander mijn buurman. Beiden jong, geslaagde academen, financieel onafhankelijk en met de nodige relatie-ervaring. Relevant? Nah, nee, laten we zeggen dat ze beiden meer dan redelijk welbespraakt zijn.

De discussie begon over polygamie en dat alleen al raakt en triggert veel aan beide kanten waarbij ik natuurlijk een van die kanten vertegenwoordigde.

Uiteindelijk ging het echt over 'WoMen and Words'. Het ging over de notie dat het aangaan van een relatie vraagt dat je bepaalde dingen opgeeft. Bij mij gaan er dan allerlei alarmbellen af.

Ik geloof niet dat het aangaan van een relatie vraagt dat je noodzakelijkerwijs dingen opgeeft. Dat er iets verandert in de afstemming daar geloof ik wel in.

Het volgende voorbeeld kwam voorbij:
Hij: 'Ik wil dat je nog maar hooguit 1-maal per week met een vriendin uit gaat eten'.
Ik: ----kortsluiting----

Met bovenstaande bewoordingen kan ik heel weinig. En wel om verschillende redenen. 1) Deze vraag geeft niet aan wat je wel wil. Het geeft alleen maar aan wat je niet wil. 2) Deze vraag is ook gericht op een verandering bij de ander en niet bij jezelf. 3) Er wordt een oplossing aangedragen nog voordat het duidelijk is wat het probleem is.

En ja, ik zal het allemaal wel niet subtiel verwoord hebben en het gevolg was dan ook dat ik voor de voeten geworpen kreeg dat ik wel heel gevoelig was, dat het allemaal wel nauw kwam hoe het allemaal verwoord werd en dat ik toch wel begreep wat er wel bedoeld was.

En met een score van 2 op 3 is dat allemaal misschien nog waar ook. Maar het feit is dat ik inderdaad niet begrijp hoe het wel bedoeld is. Ik kan er naar raden en misschien dat mijn gok precieser wordt als ik me verplaats in de ander maar het blijft een gok.

Het nadeel van niet precies communiceren in dit soort situaties is dat we ons bezig kunnen gaan houden met oplossingen terwijl het probleem misschien nog niet eens duidelijk is.

Tweede poging:
Hij: 'Ik wil dat je nog maar hooguit 1-maal per week met een vriend uit gaat eten' omdat ik meer tijd met je door wil kunnen brengen.
Ik: ---nog steeds kortsluiting, maar dan al iets minder. Zeg maar lekstroom---

Ook nu weer gaat er hier iets mis. Ok, er wordt nu wel al aangegeven vanuit de persoon zelf wat hij/zij zelf wil. Maar er is meteen ook al een oplossing geopperd. Er zijn in samenspraak nog heel wat andere oplossingen te bedenken. Misschien vind ik 1 dansavond in de week, i.p.v. twee nu ook wel voldoende en dan besteed ik letterlijk met liefde en plezier die avond met mijn lief i.p.v. op de dansvloer. Of misschien kan ik een avond uiteten laten samenvallen met een vaste avond dat mijn partner ook op stap is. En misschien....

Derde poging:
Hij:'Ik wil dat je nog maar hooguit 1-maal per week met een vriendin uit gaat eten'.
Ik: 'Waarom?'

Na de waarom is er dan ruimte om tot het daadwerkelijke probleem te komen. En dat kan van alles zijn. Misschien gaat het wel om de leef-tijd die je samen doorbrengt of het gebrek daaraan. En misschien gaat het er wel om dat de ander alleen met die ene specifieke vriend problemen heeft. Of misschien wil de ander ook wel eens een keer samen uitgaan eten. Of misschien draait het alleen maar om een perceptie, of misschien.....

En al deze issues vragen waarschijnlijk om andere oplossingen. Dus in mijn perceptie maakt het wel degelijk uit hoe je dat verwoordt wat je wil verwoorden. En als dat een women-and-words-gevoeligheid en/of alleen mijn overgevoeligheid is, so be it.

Ideale poging:
Hij: 'Ik zou graag meer tijd met je doorbrengen'
IK: 'Ok laten we het daar eens overhebben dan. Weet je ook waarom je dat wilt?'

En daarna hebben we dan alle tijd en ruimte om te kijken welke oplossingen er boven komen borrelen. En in een bizar toeval zou het zo maar kunnen zijn dat ik besluit dat het uiteten met een vriend of vriendin eens per week ons net die meer ruimte geeft waar we beiden behoefte aan hebben.

Maar hebben we dan niet via een omslachtige omweg hetzelfde bereikt? Nope, Nee, Nein, Non. Er is een wezenlijk verschil. Het proces er naartoe is totaal anders verlopen, meer afstemming, meer instemming en nog belangrijker, meer duidelijkheid.

Soms is het allemaal zo moeilijk niet, toch?

door | Bryan :: [reakties (0)] :: [link]

Powered by Movable Type & hosted by Cornerhost